Aham Vyaktam

I am rickety for reason unknown from yesterday. I feel like rebelling against anything and everything. Even the simplest of things seems to annoy me. I feel like yelling and hitting someone. Why? I don’t know. I am trying to pull all the reasons that come in my mind and try to match it with my behavior but I don’t get the match quite correct. Is it because I am being given a hard time at work by a couple of people who are mulling over my defect for over a week, exchanging hundreds of emails? Is it because there are too many things in my check list to be taken care of and they are putting my peace of mind and confidence in jeopardy? Is it because am becoming very nostalgic of late? Is it because of the wound in my finger caused by a knife, which is so deeply cut to such an extent that it bled for 2 days every time I removed the band-aid to nurse it? They say when you have your physique aching, you turn hysteric. Or is it because work is a lil lazy for the past 2 weeks and am forced to seek things out of my way to engage myself? I really don’t know.

I am like this right from yesterday morning. I don’t even bother to smile at my roomie while getting ready in the morning. I go to office and I, known to be a non-stop nonsense, don’t speak quite well with the team.

When I had to go out of office yesterday afternoon, the weather joined its hands with whatever that’s bothering me. It was scorching hot and I felt as if the sun was piercing a straw into my head and was sucking the whole of me.

I got a sudden feel of longing for my grandma’s lap, and was wondering how it had the eternal cool warmth being a refuge to me helping me forget myself. I would forget all the worries and would catch immediate sleep unbothered on one touch of hers. I was brought back to the present by the honk of a car. I had to wait for my bus in the hell of the heat. I felt like changing into a bikini and plunging into a lake with none around and getting drugged by its comfort.

I got into the bus. I usually like traveling by any means for that matter, no matter how frequently and how long I travel. I enjoy every bit of traveling and I never get over-dosed by it. But this time, I was dragging myself to wherever I had to go. This bus travel was no fascinating and I traveled just coz I had to.

I closed my eyes and sat. I kept getting quirky thoughts, which made me myself feel if I have multiple personality disorder or something. I imagined myself masoning a house.
I saw Harry Potter laughing at me. Who am I? wow, I have now taken up the role of Hermione Granger. Then I saw myself in a classroom, attempting to do an orthographic projection in engineering drawing. Then I thought myself ushered to arm-wrestle with some unknown. Then I imagined myself as a member of Ku Klux Klan, which is the scariest of all my craps. That very thought jolted me back to mySelf. I know it will give an impression that am cooking a psycho out of myself. So I pulled my ipod out to put a bump ahead of my racing imagination horse.

I sunk in a beautiful song. The next song screeched aloud and tore my tympanum out fueling my already irritated mind, that I felt like dashing it against a wall. I felt the ipod is doing no good and so grabbed to my rescue, my habit of observing people. I chose this girl who, by her talks, seemed just graduated. She was preparing herself for the graduation day and was discussing with her friends about dressing. She was telling how shes gonna dress up and that she wants to be the best dressed girl in the party. I, when I had been normal, would have just uttered a smile within myself but this time, I just felt like yelling “you cocky biyatch” at her, to my shame.

I reached home to see my roomie there and bid a reluctant hi to her. I usually ask her about her problems with a concerned note but this time I completely disregarded her. she was saying that she needs to gift one of her friends and was asking me some suggestions and didn’t pay a damn. Sorry my girl – I turn unchivalrous at times. I sincerely apologize!

I sat to watch “So You think You can Dance” with no particular interest unlike usual. Where’s the girl who keeps amused and wowing for every performance? I don’t know.

I had a feel that I should speak with someone close to me. I had my close friends well within reach and I called one of them. I just did usual enquiries and hung up. Above everyone, I had Hari who is more than someone who could listen to me and who can comfort me beyond the ways I want. I called him up and was only able to say “I called you just like that”.

Am I a psychopath? Or am I detached? I don’t wanna consider am either coz I somehow feel everyone goes through such a state seldom without giving it much attention. It just seems a big deal to people, of course like me, who over-kill their brains magnifying even simple matters. Despite my idiotism, I feel am handling myself pretty good by remaining aloof from everything and everyone, giving myself the space to breathe and return to normalcy.

I thought blog is a place where I can vent everything out and it certainly helped. I would have made a fool out of myself though. But I don’t care!

பாலைவனமாய் இருந்தது பேருந்து நிறுத்தம்..
இருபது நிமிடங்களாக காத்திருக்கிறேன்
இன்னும் பத்து நிமிடங்கள் கரைக்க வேண்டியிருந்தது

பே ஏரியாவில் இந்தியர்கள் அதிகம் என்றார்களே
எங்கு பார்த்தாலும் வெள்ளையர்கள்
அதிலும் பெண்கள் மிகக் குறைவு

கண்கள் மூடி அமர்ந்திருந்த நான்
லேசாக இடப்பக்கம் திரும்பிப் பார்த்தேன்
தூரத்தில் ஒரு பெண் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தாள்

நிச்சயம் இந்தியப்பெண்
வேறு யாருக்கு வரும் இந்த நளினம்
வெற்றாக இருந்த மனம் துரிதமானது
onsite வந்திருக்கும் software engineer ஆக இருப்பாளோ

இடப்பக்கம் நின்றாள்
எனக்கும் அவளுக்கும் பத்து அடி தூரம்
முகம் தெரியவில்லை
மிகச்சிறிய உடலமைப்பு
எளிமையான தோற்றம்

சிறிது முன்னால் நகர்ந்தேன்
முகம் தெரியும் என நினைத்து

வந்தாள் ஒரு வெள்ளைப்பெண் அவளை நோக்கி
இவள் அவள் பக்கம் திரும்பி பேச ஆரம்பித்தாள்
சே! உள்ளதும் போயிற்று என நினைக்கும்போது
இவள் அவளிடம் சைகையில் ஏதோ சொல்ல
அவள் நகர்ந்தாள்
இவள் அவளுக்கு வழி சொன்னாள் போல..

எனக்கு மறுபடியும் அவளது பாதி உருவம்
பேருந்து வரும் பாதையே பார்த்தாள்
ஏனடி என் பக்கம் திரும்ப மாட்டேன் என அடம்!

காற்று வேகமாக அடித்தது
என்னைக் கடந்து அவளை நோக்கி
அவள் கேசம் கலைத்து

அவள் முகத்தில் கேசம் விழுந்திருக்க வேண்டும்
என்னை நோக்கித் திரும்பினாள்
காற்றை எதிர்கொண்டு கேசம்-முகம் ஊடல் முறிக்க

எனை விட்டுச்சென்ற காற்றை நொந்துகொண்ட நான்
உடனே வாபஸ் வாங்கி, நன்றி கூறினேன்
காற்று எதிர் திசையில் சென்று
அவள் கண்களை என் திசையில் திருப்பியதற்காக!

அவள் முகம் நன்றாக தெரிந்தது - முழுக்க சாத்விகம்
கண்ணாடி இல்லாமல் இன்னும் லக்ஷனமாக இருப்பாள்.

கேசத்தை கோதிவிட்டு முதன் முறையாய் என்னை பார்த்தாள்!

அட! சட்டென திரும்பிவிட்டாளே!
என் கண்கள் அவள் கண்களை சந்தித்துக்கொண்டிருப்பது தெரிந்தும்
அவள் கண்டுகொள்ளவில்லையே!

ஒரு வெள்ளையனை பார்த்திருந்தால் புன்னகைத்திருப்பாள்
தெரியாதவர்களுக்கும் "hello how are you" கேட்கும் கலாசாரமாயிற்றே!
நான் இந்தியன் என்பதால் இந்திய கலாசாரம் அவளுள் புகுந்து விட்டதா?
ஒரு சிரிப்பு சிரித்தால் என்னவாம்.

அவள் ஒரு பேருந்தில் ஏற தயாரானாள்
தைரியத்தை துணைக்குக் கூப்பிட்டு
அவளிடம் சென்று "hello how are you" என்றேன்
அவள் "fine, thank you" என்றாள்

"are you waiting for bus?" என்றேன்
"என்ன அபத்தமான கேள்வி" என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கும்போதே
சொன்னாள் "No, I drove this bus and it broke down, waiting for mechanic" என்றாள்

அட! இவள் நக்கல் கூட அடிப்பாளா?
சிரித்தாள்
கையிலிருந்த தாள் பார்த்து "நீங்க தமிழா" என்றாள்

நான் ஆச்சரியத்தில் "ஓ! நீங்களும் தமிழா" என்று வழிந்தேன்
"பஸ் வந்தாச்சு. பை" சொல்லிப் பறந்தாள்

நான் இதை எழுதிக்கொண்டு அவள் ஏறிய பஸ்ஸில் தான்
நானும் ஏற வேண்டும் என்பதை மறந்தேன்

மறுபடியும் பாலைவனத்தில் 30 நிமிடங்கள்....